Mijn oude werk

Ik realiseerde mij enkele jaren geleden, dat mijn “oude” werk bestond uit het leven in de toekomst. Mijn werk bestond uit het nadenken over complexe en moeilijke dingen en processen. Mechanische, geestelijke en intellectuele processen en dan ook nog eens uitgedrukt in artistieke, wetenschappelijke en technologische “omschrijvingen”. Mijn oude werk bestond ook uit het ervaren en doorleven van een persoonlijk stervensproces en een wedergeboorte. Mijn oude werk bestond uit het herintreden in een maatschappij, waarin ik niet meer paste, maar waarin ik eigenlijk nooit gepast had. Mijn oude werk bestond ook uit het het ervaren en doorleven van de geboorte van drie kinderen. Mijn oude werk bestond ook uit het leren kennen van mijn tweelingziel.

Ik heb een heel repertoire geschapen van visuele, geschreven en gemusiceerde stukken, die deze stadia van persoonlijke (bewustzijns)ontwikkeling uitdrukken. Ik heb nagedacht over ondersteunende systemen, die ik kon gebruiken om al dat werk te kunnen rubriceren. Het grappige is, dat zo’n ondersteunend systeem mij in feite helpt om mijn eigen denken en voelen te leren kennen. Het genezingsproces en het proces van groei daarna, dat in impliciete vorm aanwezig is in al mijn kunstwerken, komt in het ontwerp voor het ondersteunende systeem expliciet naar voren.

Ik heb in mijn oude werk óók gewerkt om in de vorm van projecten “bouwstenen” te formuleren, die gebruikt kunnen worden om algemenere, ondersteunende systemen te bouwen, die bijvoorbeeld gebruikt kunnen worden voor geografische navigatie door middel van visuele associatie, het toegankelijk maken van complexe informatie voor blinden en slechtzienden, het opzetten van samenwerkingsnetwerken, intuïtiever contact met grote repertoires aan kunstzinnig materiaal, een niet-tekstuele ervaring van grote collecties aan kennis en ervaring. Al deze projecten dragen bij tot het bouwen van ondersteunende systemen, die mij en ons kunnen helpen om de problemen, uitdagingen en ontwikkelingen, die ik in de (nabije) toekomst “zag”, aan te gaan.

De dingen die ik “zag”, zijn maatschappelijke en individuele van aard. Het gaat om persoonlijke belevingen en collectieve belevingen en de verbanden daartussen. Het gaat om spirituele processen. Alle drie zijn van belang in het proces van individuatie en de vorming van een maatschappij, die gebaseerd is op gelijkwaardigheid. De vorming van een maatschappij, waarin iedereen op zijn/haar eigen manier kan denken en voelen. Er zijn zó veel verschillende manieren van denken en voelen, dat we er niet mee weg kunnen komen, door iedereen maar te dwingen om door hetzelfde hekje te lopen, dezelfde metaforen te gebruiken en dezelfde taal te spreken. De kinderen van nu dénken anders, ze vóelen anders, ze halen op een andere manier herinneringen op, ze máken op een andere manier herinneringen. De kinderen van nu zijn de ouders van morgen. Met wat geluk zijn wij zijn dan opa’s en oma’s. Hoe gaan wij ze ondersteunende (onderwijs)systemen ter beschikking stellen, waar ze ook mee uit de voeten kunnen? Die ze kunnen begrijpen? Hoe gaan wij met onze kinderen en onze kleinkinderen communiceren?

Mijn nieuwe werk

De focus van mijn werk verplaatst zich naar het nu. Niet in de vorm en rol van programmeur, die de hierboven geschreven systemen zélf bouwt, maar in de vorm van een coach en spiritueel therapeut, die ter plekke, bij de gebruiker van de toekomst, polst wat hun problemen nu zijn en hen daarbij kan helpen.

Ik kan hen helpen op basis van mijn kennis en ervaring, mijn eigen proces, mijn kunst, mijn gevoeligheid, mijn intelligentie én mijn technologische bagage. Zo specificeer ik de systemen en het gebruik van die systemen, die nodig zijn in de (nabije) toekomst in detail uit, door daadwerkelijk nu met de gebruikers van de toekomst te werken.